Bedenksels

Er is een deel in mij dat bovengemiddeld interesseert voor buitengewone mensen en intrigerende verhalen. Eigenlijk voor alles wat
niet te kaderen valt en wat af wijkt en daardoor bewijst dat alles wat wij mensen denken en maken- in the end – concepten zijn: Bedenksels.

Voor vanavond staat de thee klaar en voor iedereen is er chocolade.
Op televisie zien we de eerste aflevering van
“Floortje naar het einde van wereld weer”.
Een serie die je aan de buis kluistert om haar verstillende, bezinnende uitwerking, zo getuigt mijn blog.
In deze aflevering zoekt Floortje de 27-jarige Rus Gennadiy Fedorov op.
Hij woont in een geïsoleerde uithoek in de Noordelijke IJszee waar amper mensen wonen; op het eiland Wrangel.

Floortjes cameraman streelt onze ogen met beelden van muskusossen, sneeuwuilen en talloze ijsberen. Ze zijn van dezelfde ongetemdheid als de protagonist van deze aflevering: Gennadiy.
En dus vertelt Gennadiy in heel best Engels hoe hij is opgegroeid.
In een omgeving waar hard werken gangbaar was. Werken, eten, slapen.
We zien foto’s van vader en grootvader tegen de achtergrond van de fabriek waar zo hard gewerkt werd. Gennadiy vertelt hoe zijn ouders nooit een beeld voor hem gereed hadden over wie hij zou moeten worden. Of op welke manier. Alles lag voor hem open.
Hij vertelt dat alles in het leven, zoals hij dat had voor Wrangel, om geld draait en mensen veel geld verdienen om dat vervolgens uit te geven, enkel omdat ze dan het gevoel hebben dat ze leven. En dat hij dat niet wil en de ambitie had om boswachter te worden. Of: Ranger. Want hij wil voelen dat dat wat er uit zijn handen komt, dat hij dat zélf bewerkstelligd heeft. Dat voedt zijn zelfvertrouwen en geeft hem een goed gevoel.

Een onthechte manier van leven. We kijken hier naar een Russische monnik in legergroene 3e hands kleren op een Godverlaten eiland waar zomaar stapels slagtanden van mammoeten liggen alsof je in een open museum vertoeft.

Het zelfde deel in mij dat zich interesseert voor buitengewone mensen vraagt zich nu ook af hoe ik me zou voelen. Gekeken naar de beelden, .. die ook troosteloos zijn en weerspiegelen hoe [vaak] het er koud is. Wat zou ik het meest missen? Wat zou ik niet missen? Hoe gehecht ben ik eigenlijk?
Voor iemand die haar labello al heel erg mist na een halve dag zonder dat stomme stiftje … héééél gehecht, denk ik…,
als ik gefascineerd naar de 27-jarige Gennadiy kijk.

Het intrigeert me.
Blij worden van wat je zélf op eigen kracht gedaan of gemaakt hebt of blij worden van de momenten dat je doet wat je eigenlijk niet durft.
Helemaal van binnenuit.
Je inspanningen gereflecteerd zien in de ander of in dat wat je gemaakt hebt. De jarenlange alleenouder-opvoeding van je kinderen, een cd, zoals Pieter deed aan poos geleden, het schilderijtje waarvan je nog steeds niet zeker weet of je het eigenlijk wel mooi vind. De grafstenen die wijlen oom Piet maakte.
De weelderige tuin van mijn moeder vroeger in de Stevensstraat, waar ze na gedane inspanning ’s avonds uren van kon genieten van haar vlinderstruik,
Suzanne-met-de-mooie-ogen.
Zelf gemaakt en met veel meer innerlijke waarde dan het mooie grote huis,
de snelle auto en de hippe yogabroek van organisch katoen.

Toen Floortje vroeg of hij iets mee kreeg van de wereld buiten Wrangel, zei hij dat hij had meegekregen via e-mail dat het nieuwe album van Metallica was uitgekomen. Tot grote hilariteit van ons in de huiskamer. Wij die ons dagelijks vrijwillig benevelen met pervers nieuws dat te ver is om er iets aan te kunnen veranderen en te dichtbij is om er stressvrij bij te blijven.

‘Wat doet die man als hij ’s avonds in zijn hut zit? Wat heeft hij te bepraten?’,
vroeg iemand zich af.
Bedenksels. Daar heeft Gennadiy niet zoveel last van. Dus valt er niet zoveel te bepraten opdat hij steeds opnieuw weer kan luisteren naar het pompen van zijn hart. En dat wat het hem allemaal te zeggen heeft.