Verwachtingen

Er wordt me weleens gevraagd waarom ik ooit met yoga ben begonnen en of je er gelukkig van wordt?

En ik waardeer de vragende mens per definitie, vooral als hij of zij oprecht open vragen stelt 😉, dus die vraag is er altijd een om opnieuw over na te denken.

Ik ben niet begonnen met yoga om gelukkiger te worden.

En ik heb ook geen ambitie om te pretenderen dat het nemen van yogalessen je gelukkigér maken. Yoga beoefenen zoals ik het doceer, is volgens mij vooral minimaal anderhalf uur tijd afbakenen om je ogen te sluiten en je adem te beluisteren. Je lichaam te voelen en te ervaren waar de energie wel stroomt en waar niet. Waar het lichaam pijn voelt en waar niet. En wat je daardoor over jezelf kunt leren begrijpen.

Daarnaast hoop ik stiekem ook altijd dat mijn leerlingen behalve naar binnen te keren oprecht geïnteresseerd zijn als ze elkaar een vraag stellen. Het antwoord dus met volledige aandacht beluisteren om zodoende ook wat verbindingen met elkaar te maken. Want dat is ook 'naar yogales gaan'.

Je verbinden met jezelf en daarmee ook met de anderen.

So-Ham. De ademverbinding met jezelf (SO) en de ademverbinding met de ander (HAM).

Toen ik in 2007/2008 met yoga begon, wist ik al lang dat ik 'een waarschijnlijk gen voor somberheid' in me droeg. En dat ik dit met het doen van yoga niet zou gaan uitzweten.

Sterker nog, ik besefte diep van binnen, dat de kale kamer achter de deur van dat gen me nog weleens in alle yogalessen met oorverdovende stilte zou kunnen gaan treffen.

En in die eerste drie jaar van de opleiding waren er momenten van oorverdovende stilte. En dat was goed. Want het bracht me juist dichter bij mijn somberheid en het leerde me dat dat deel van mij niet verafschuwd of verbannen hoeft te worden. Dat het geen 'verdoemde somberheid is' maar dat het 'de somberheid is die deel van mij is' en daarmee met al mijn andere delen, mag bestaan'.

Zoals een ouder, daarmee ook de eigen kwetsbaarheid erkennend,  tegen een pasgeboren kindje zegt 'je bent niet volmaakt, maar je bent het waard om van te houden en lief te hebben'.

Ik geloof in de omarming van de eigen donkere delen. Ook als dat gevoelens van eenzaamheid en machteloosheid zijn.

Weliswaar in de wetenschap dat je daarvoor stilte dient op te zoeken.

De stilte in jezelf. En dat, zo ontdekte ik ook in die jaren, is best wel een 'ding' in onze lawaaierige wereld waar dadendrang en "efficiency" hoge ogen gooit, one-liners goed scoren en eenzaamheid geweerd wordt. (Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt de mens geprogrammeerd eenzame, sombere mensen als besmettelijk te ervaren en de voorkeur te hebben deze gedragingen en dus mensen te mijden).

Waar ben je dan met je gevoel van machteloosheid in deze wereld van efficiëntie?

Verdriet en gevoelens zijn namelijk complex, gelaagd en gemengd.

Ze zijn niet meetbaar of "Lean" te formuleren. En ze verdwijnen ook niet door yoga te doen. Je kunt ze wel met het doen van yoga horen en leren accepteren nadat je ze begrijpen kunt. Want zonder begrijpen, is het lastig te vertrouwen en daarmee los te laten.

Yoga is geen geluksindustrie. Ook al lijkt dat in de media soms wel zo.

Het is hard werken om met bewustzijn en bewustwording aan de slag te gaan, ookal zijn er ook tal van yogi's en yogini's die ook op de mat doorgaan met (liefst up tempo) houdingen uitvoeren als een verlengde van de sportschoolles.

Als je een 'bonheur'-ervaring hebt op je matje, dan kan dat fijn zijn, maar.... Geluk is niet een prestatie.

Een 'gelukte asana' is ook geen prestatie. Yoga is NOOIT prestatief.

Juist bij de houdingen waarbij we weerstand voelen (dat wat niet zo gemakkelijk snel en doeltreffend gaat...), ligt een voetbalveld aan research naar jezelf inclusief je donkere delen.

Ik wens daarom iedereen behalve een gezond 2017 ook vriendschap met de donkere delen in jezelf.

En hoewel ik die delen zelf ook nog regelmatig al te gekunsteld wil 'ontvrienden', weet ik als het in mij weer stil is, dat juist hier, zoals Leonard Cohen ooit zei,  het licht naar binnen schijnen kan.

Liefs, Jacqueline

Namasté