Een strakblauwe lucht

In oktober jl. vloog ik met mijn jongste zoon Julius, die sinds zijn derde niet meer in een vliegtuig had gezeten, naar Rome. Slechts een half uur na het opstijgen, nadat zijn klamme zweet wat opgedroogd was van de spanning, vertelde hij dat hij plotseling besefte dat achter de wolken eigenlijk altijd een strak blauwe lucht aanwezig is (waar de zon schijnt). Ik kon mijn lippen voelen krullen want zoveel acute verwondering bij een puber van veertien jaar is als dubbel geluk. 

Die anecdote brengt me bij mijn yoga beoefening en brengt me naar de keren dat ik voel hoe ik adem. Soms wil ik doorademen en lukt me dat niet. Of het is net alsof ik adem te kort kom zelfs, terwijl ik intuïtief wéét dat dat niet zo is. Zo zijn denken en ademen te vergelijken met een Siamese tweeling. Wanneer ik geïrriteerd of gehaast ben, doet adem mee.  Wanneer ik diepe ontspanning toelaat en voel hoe ik al dóórademend naar een groter stuk buik of een groter stuk van wat ik ervaar kan, doet adem mee. Wat een prachtig mechanisme.

Adem(en) is ook als de strakblauwe lucht die mijn zoon zag in dat vliegtuig.  En toch .... kan ademen in ons leven een ondergeschoven kindje zijn of zelfs iets dat we bruut ontkennen. Een inzicht dat bij de associatie met die Siamese tweeling haast onvoorstelbaar is. Je herkent het vast; Een dag hard werken, vergaderen en deadlines halen. Het gaat voorbij zonder dat je één keer écht hebt stilgestaan bij je adem of vooral ook bij hoe je ademt. 

Het is als de grijze lucht die je ziet nadat je de gordijnen 's ochtends opent of als een serie regendagen. Je wéét dat die strakblauwe lucht achter het grijs bestaat en toch kun je je er soms niet mee verbinden.

Om de adem te kalmeren, zou je eerst het lichaam kunnen leren voelen. Om de strakblauwe lucht te ontmoeten, zul je eerst moeten visualiseren. Zo is verbeelding, visualisatie en associëren soms een sterk middel (tijdens de yogales) bij het "vinden" van je adem. 

Het is goed te beseffen dat je voorwaarden kunt creëeren. Dat er een hulpmiddel is op weg naar meer contact met adem of een blauwe lucht en een zon achter de grijze wolken.

Ik houd van deze metafoor en de behulpzame gedachte dat je je ware natuur en je adem kunt vinden als de belemmerende wolken van denken en oordelen langzaam tanen. 

Namasté

Liefs, Jacqueline