Bedenksels

Er is een deel in mij dat bovengemiddeld interesseert voor buitengewone mensen en intrigerende verhalen. Eigenlijk voor alles wat
niet te kaderen valt en wat af wijkt en daardoor bewijst dat alles wat wij mensen denken en maken- in the end – concepten zijn: Bedenksels.

Voor vanavond staat de thee klaar en voor iedereen is er chocolade.
Op televisie zien we de eerste aflevering van
“Floortje naar het einde van wereld weer”.
Een serie die je aan de buis kluistert om haar verstillende, bezinnende uitwerking, zo getuigt mijn blog.
In deze aflevering zoekt Floortje de 27-jarige Rus Gennadiy Fedorov op.
Hij woont in een geïsoleerde uithoek in de Noordelijke IJszee waar amper mensen wonen; op het eiland Wrangel.

Floortjes cameraman streelt onze ogen met beelden van muskusossen, sneeuwuilen en talloze ijsberen. Ze zijn van dezelfde ongetemdheid als de protagonist van deze aflevering: Gennadiy.
En dus vertelt Gennadiy in heel best Engels hoe hij is opgegroeid.
In een omgeving waar hard werken gangbaar was. Werken, eten, slapen.
We zien foto’s van vader en grootvader tegen de achtergrond van de fabriek waar zo hard gewerkt werd. Gennadiy vertelt hoe zijn ouders nooit een beeld voor hem gereed hadden over wie hij zou moeten worden. Of op welke manier. Alles lag voor hem open.
Hij vertelt dat alles in het leven, zoals hij dat had voor Wrangel, om geld draait en mensen veel geld verdienen om dat vervolgens uit te geven, enkel omdat ze dan het gevoel hebben dat ze leven. En dat hij dat niet wil en de ambitie had om boswachter te worden. Of: Ranger. Want hij wil voelen dat dat wat er uit zijn handen komt, dat hij dat zélf bewerkstelligd heeft. Dat voedt zijn zelfvertrouwen en geeft hem een goed gevoel.

Een onthechte manier van leven. We kijken hier naar een Russische monnik in legergroene 3e hands kleren op een Godverlaten eiland waar zomaar stapels slagtanden van mammoeten liggen alsof je in een open museum vertoeft.

Het zelfde deel in mij dat zich interesseert voor buitengewone mensen vraagt zich nu ook af hoe ik me zou voelen. Gekeken naar de beelden, .. die ook troosteloos zijn en weerspiegelen hoe [vaak] het er koud is. Wat zou ik het meest missen? Wat zou ik niet missen? Hoe gehecht ben ik eigenlijk?
Voor iemand die haar labello al heel erg mist na een halve dag zonder dat stomme stiftje … héééél gehecht, denk ik…,
als ik gefascineerd naar de 27-jarige Gennadiy kijk.

Het intrigeert me.
Blij worden van wat je zélf op eigen kracht gedaan of gemaakt hebt of blij worden van de momenten dat je doet wat je eigenlijk niet durft.
Helemaal van binnenuit.
Je inspanningen gereflecteerd zien in de ander of in dat wat je gemaakt hebt. De jarenlange alleenouder-opvoeding van je kinderen, een cd, zoals Pieter deed aan poos geleden, het schilderijtje waarvan je nog steeds niet zeker weet of je het eigenlijk wel mooi vind. De grafstenen die wijlen oom Piet maakte.
De weelderige tuin van mijn moeder vroeger in de Stevensstraat, waar ze na gedane inspanning ’s avonds uren van kon genieten van haar vlinderstruik,
Suzanne-met-de-mooie-ogen.
Zelf gemaakt en met veel meer innerlijke waarde dan het mooie grote huis,
de snelle auto en de hippe yogabroek van organisch katoen.

Toen Floortje vroeg of hij iets mee kreeg van de wereld buiten Wrangel, zei hij dat hij had meegekregen via e-mail dat het nieuwe album van Metallica was uitgekomen. Tot grote hilariteit van ons in de huiskamer. Wij die ons dagelijks vrijwillig benevelen met pervers nieuws dat te ver is om er iets aan te kunnen veranderen en te dichtbij is om er stressvrij bij te blijven.

‘Wat doet die man als hij ’s avonds in zijn hut zit? Wat heeft hij te bepraten?’,
vroeg iemand zich af.
Bedenksels. Daar heeft Gennadiy niet zoveel last van. Dus valt er niet zoveel te bepraten opdat hij steeds opnieuw weer kan luisteren naar het pompen van zijn hart. En dat wat het hem allemaal te zeggen heeft.

Verwachtingen

Er wordt me weleens gevraagd waarom ik ooit met yoga ben begonnen en of je er gelukkig van wordt?

En ik waardeer de vragende mens per definitie, vooral als hij of zij oprecht open vragen stelt 😉, dus die vraag is er altijd een om opnieuw over na te denken.

Ik ben niet begonnen met yoga om gelukkiger te worden.

En ik heb ook geen ambitie om te pretenderen dat het nemen van yogalessen je gelukkigér maken. Yoga beoefenen zoals ik het doceer, is volgens mij vooral minimaal anderhalf uur tijd afbakenen om je ogen te sluiten en je adem te beluisteren. Je lichaam te voelen en te ervaren waar de energie wel stroomt en waar niet. Waar het lichaam pijn voelt en waar niet. En wat je daardoor over jezelf kunt leren begrijpen.

Daarnaast hoop ik stiekem ook altijd dat mijn leerlingen behalve naar binnen te keren oprecht geïnteresseerd zijn als ze elkaar een vraag stellen. Het antwoord dus met volledige aandacht beluisteren om zodoende ook wat verbindingen met elkaar te maken. Want dat is ook 'naar yogales gaan'.

Je verbinden met jezelf en daarmee ook met de anderen.

So-Ham. De ademverbinding met jezelf (SO) en de ademverbinding met de ander (HAM).

Toen ik in 2007/2008 met yoga begon, wist ik al lang dat ik 'een waarschijnlijk gen voor somberheid' in me droeg. En dat ik dit met het doen van yoga niet zou gaan uitzweten.

Sterker nog, ik besefte diep van binnen, dat de kale kamer achter de deur van dat gen me nog weleens in alle yogalessen met oorverdovende stilte zou kunnen gaan treffen.

En in die eerste drie jaar van de opleiding waren er momenten van oorverdovende stilte. En dat was goed. Want het bracht me juist dichter bij mijn somberheid en het leerde me dat dat deel van mij niet verafschuwd of verbannen hoeft te worden. Dat het geen 'verdoemde somberheid is' maar dat het 'de somberheid is die deel van mij is' en daarmee met al mijn andere delen, mag bestaan'.

Zoals een ouder, daarmee ook de eigen kwetsbaarheid erkennend,  tegen een pasgeboren kindje zegt 'je bent niet volmaakt, maar je bent het waard om van te houden en lief te hebben'.

Ik geloof in de omarming van de eigen donkere delen. Ook als dat gevoelens van eenzaamheid en machteloosheid zijn.

Weliswaar in de wetenschap dat je daarvoor stilte dient op te zoeken.

De stilte in jezelf. En dat, zo ontdekte ik ook in die jaren, is best wel een 'ding' in onze lawaaierige wereld waar dadendrang en "efficiency" hoge ogen gooit, one-liners goed scoren en eenzaamheid geweerd wordt. (Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt de mens geprogrammeerd eenzame, sombere mensen als besmettelijk te ervaren en de voorkeur te hebben deze gedragingen en dus mensen te mijden).

Waar ben je dan met je gevoel van machteloosheid in deze wereld van efficiëntie?

Verdriet en gevoelens zijn namelijk complex, gelaagd en gemengd.

Ze zijn niet meetbaar of "Lean" te formuleren. En ze verdwijnen ook niet door yoga te doen. Je kunt ze wel met het doen van yoga horen en leren accepteren nadat je ze begrijpen kunt. Want zonder begrijpen, is het lastig te vertrouwen en daarmee los te laten.

Yoga is geen geluksindustrie. Ook al lijkt dat in de media soms wel zo.

Het is hard werken om met bewustzijn en bewustwording aan de slag te gaan, ookal zijn er ook tal van yogi's en yogini's die ook op de mat doorgaan met (liefst up tempo) houdingen uitvoeren als een verlengde van de sportschoolles.

Als je een 'bonheur'-ervaring hebt op je matje, dan kan dat fijn zijn, maar.... Geluk is niet een prestatie.

Een 'gelukte asana' is ook geen prestatie. Yoga is NOOIT prestatief.

Juist bij de houdingen waarbij we weerstand voelen (dat wat niet zo gemakkelijk snel en doeltreffend gaat...), ligt een voetbalveld aan research naar jezelf inclusief je donkere delen.

Ik wens daarom iedereen behalve een gezond 2017 ook vriendschap met de donkere delen in jezelf.

En hoewel ik die delen zelf ook nog regelmatig al te gekunsteld wil 'ontvrienden', weet ik als het in mij weer stil is, dat juist hier, zoals Leonard Cohen ooit zei,  het licht naar binnen schijnen kan.

Liefs, Jacqueline

Namasté

Een strakblauwe lucht

In oktober jl. vloog ik met mijn jongste zoon Julius, die sinds zijn derde niet meer in een vliegtuig had gezeten, naar Rome. Slechts een half uur na het opstijgen, nadat zijn klamme zweet wat opgedroogd was van de spanning, vertelde hij dat hij plotseling besefte dat achter de wolken eigenlijk altijd een strak blauwe lucht aanwezig is (waar de zon schijnt). Ik kon mijn lippen voelen krullen want zoveel acute verwondering bij een puber van veertien jaar is als dubbel geluk. 

Die anecdote brengt me bij mijn yoga beoefening en brengt me naar de keren dat ik voel hoe ik adem. Soms wil ik doorademen en lukt me dat niet. Of het is net alsof ik adem te kort kom zelfs, terwijl ik intuïtief wéét dat dat niet zo is. Zo zijn denken en ademen te vergelijken met een Siamese tweeling. Wanneer ik geïrriteerd of gehaast ben, doet adem mee.  Wanneer ik diepe ontspanning toelaat en voel hoe ik al dóórademend naar een groter stuk buik of een groter stuk van wat ik ervaar kan, doet adem mee. Wat een prachtig mechanisme.

Adem(en) is ook als de strakblauwe lucht die mijn zoon zag in dat vliegtuig.  En toch .... kan ademen in ons leven een ondergeschoven kindje zijn of zelfs iets dat we bruut ontkennen. Een inzicht dat bij de associatie met die Siamese tweeling haast onvoorstelbaar is. Je herkent het vast; Een dag hard werken, vergaderen en deadlines halen. Het gaat voorbij zonder dat je één keer écht hebt stilgestaan bij je adem of vooral ook bij hoe je ademt. 

Het is als de grijze lucht die je ziet nadat je de gordijnen 's ochtends opent of als een serie regendagen. Je wéét dat die strakblauwe lucht achter het grijs bestaat en toch kun je je er soms niet mee verbinden.

Om de adem te kalmeren, zou je eerst het lichaam kunnen leren voelen. Om de strakblauwe lucht te ontmoeten, zul je eerst moeten visualiseren. Zo is verbeelding, visualisatie en associëren soms een sterk middel (tijdens de yogales) bij het "vinden" van je adem. 

Het is goed te beseffen dat je voorwaarden kunt creëeren. Dat er een hulpmiddel is op weg naar meer contact met adem of een blauwe lucht en een zon achter de grijze wolken.

Ik houd van deze metafoor en de behulpzame gedachte dat je je ware natuur en je adem kunt vinden als de belemmerende wolken van denken en oordelen langzaam tanen. 

Namasté

Liefs, Jacqueline

Vet volle maan

Lieve yogini’s en yogi’s,

Op weg naar mijn werk vandaag zag ik die ene aangekondigde vetste volle maan van 14 november. Sinds 60 jaar was de maan nog niet zo dichtbij de aarde. Het schijnt dat de volgende maan van deze grootte pas weer in 2034 te zien is!

Ongeveer twee maal per maand staan de zon, aarde en maan op één lijn, bij volle en bij nieuwe maan. Hierbij versterken de getijkrachten van de maan en zon elkaar en treden er hogere hoogwaterstanden en lagere laagwaterstanden op. De mens bestaat voor minimaal 65% uit water. Dat de maan dus invloed op ons heeft, is begrijpelijk. Vaak zitten mensen tegen de tijd dat het volle maan wordt, meer ‘in het hoofd’ of worden ze uitbundig of overmoedig. Het aantal mensen dat binnen komt bij de Eerste Hulpposten is hoger. Sommige mensen slapen niet of zijn onrustig bij volle maan. Maanziekte in de dagen voordat het volle maan wordt komt veel voor [Lunatic].

Ook ik zelf heb daar de dagen voor volle maan last van. Ik voel me emotioneler, labieler en onrustiger [een gevoel van elektriciteit door mijn aderen]. Mijn zonen lachen er echter om. ‘Mam, jij bent wel vaker lunatic’. ‘Heeee, bij mam is het vier keer volle maan per maand’.  Ik kan daar alleen maar op reageren met een dikke vette smiley met lachtranen: )

Tegen de tijd dat het nieuwe maan is – je ziet de maan dan niet -  is het DÉ tijd om naar binnen te keren en te groeien [yin!], is er meer droogte in je lichaam en de blessuregevoeligheid is dikwijls hoger. Belangrijk in deze periode je beoefening yin aan te pakken!

De vette volle maan van vandaag wordt ook wel bloedmaan genoemd. Een maan die staat voor overleven [meer vanuit de oervolkeren bekeken: offeren]. Je offert iets oppervlakkigs om er iets constructiefs en/of liefdevols voor terug te creëren.

Iets dat zich ook in termen van betrokkenheid en liefde uit. Precies wat de aarde in deze onrustige tijd zo hard nodig heeft [na een desastreuze verkiezingsperiode en - uitslag in Amerika]:  De dialoog. Luisteren naar elkaar.

Deze supermaan staat in het sterrenbeeld stier. De energie van Stier gaat over het raken van de ‘bulls Eye’, om je wakker te schudden om zo je doelen, dromen en wensen te realiseren. Verlichting dus.

Stel jezelf de vraag: welke oppervlakkige bezigheden offer jij op om iets constructiefs van jezelf te geven? Je ziel kwam op aarde omdat het fysieke lichaam nodig is om te kunnen leren en groeien. Groeien, veranderen, loslaten.

Wat geef jij spontaan van jezelf weg? Wat offer je op?

Jacqueline

Yoga een hype?

"Yoga en bewust leven een hype",  kopte NRC vorig jaar.

En zo voelt het ook regelmatig voor mij. Als docent en als leerling. Op te veel plekken lijk ik een verwesterde vorm van yoga of de verwesterde interpretatie van yoga tegen te komen die niets te maken heeft met wat er volgens mij met yoga wordt bedoeld. 

En ook ik laat me weleens verleiden door te hippe leggings of aanverwante attributen die meer met business dan met yoga te maken hebben want zo werkt die hebzuchtige menselijke monkey mind. Ook de mijne.
Altijd op zoek naar meer en op zoek naar vulling voor de gevreesde leegte.

Op weinig plekken echter vind ik informatie over de echte impact en betekenis van yoga die verder gaat dan een al te summiere letterlijk overgenomen definitie, zonder vertaling naar het alledaagse leven.

Yoga - in mijn optiek - gaat over heelwording, over volkomen eerlijk zijn tegen jezelf. 
Stil worden zonder manipulatie. 
Over 'landen in je lijf'.
Yoga is een vorm van lichaamswerk.
Het gaat over energie verplaatsen; Door het lichaam te gebruiken, wordt de energie van het hoofd verplaatst naar het lichaam om via het lichaam ook je mentale setting als het ware te resetten.

Yoga gaat over onrust tegenkomen en er geen enkele vorm van controle tegenin brengen. Yoga is niet hoogdravend en vereist geen felle outfits of acrobatische lijven. Ik had in Spanje ooit een week les van een Indiër die de hele yogaweek in gele tuniek en bijpassende broek les gaf. Hij was misschien wel de beste leraar die ik ooit had.

Yoga gaat over stilte en terugkomen bij de verloren verbindingen; De verloren delen in jezelf. Het gaat over aansluiting (terug)vinden bij dezelfde bron, vaak samen met andere gelukszoekers.

Yoga gaat niet over materie en het gaat niet over overtuigen. Het gaat niet over esoterie of esoterische theorieën verkondigen, die soms een ander doel lijken te hebben dan verbinden. 
Yoga is vooral aards. Net zo aards als voedzaam en in liefde eten en meebewegen bij de cyclische aard van het bestaan. Tussen doen en laten. Tussen rust en beweging. Tussen nemen en geven.

Yoga gaat over ervaren zonder doctrine en juist daarom lijkt het zich lastig te laten combineren met business en/of onderzoek. Denk aan de machtige pharmaceutische industrie, die maar al te angstig lijkt dat de grote hoeveelheden anti- depressiva misschien toch ooit deels vervangen zouden kunnen worden door een simpeler middel zonder (groot) verdienmodel: 
Yoga.

Yoga gaat over openheid.
En over ruimte.
En soms is dat voor de verwesterde mens die wel wil maar eigenlijk toch ook weer niet véél te confronterend. 
Voor echte verandering en introspectie is diepe oprechte motivatie en overgave nodig.
En daar zijn sommige mensen om allerlei, soms begrijpelijke redenen (nog) helemaal niet aan toe.

Hoezeer yoga ook lijkt te zijn ingedaald op ons westerse matje van deze planeet, het is goed kritisch te blijven. Jezelf bij al je yoga-ontmoetingen mild maar bewust te attenderen op je innerlijke stilte. Met de nuchterheid van een hardwerkende boer die zaait en oogst en zich in contact stelt met de wereld om zich heen.

Waar de monkey-stemmen beginnen te zwijgen of in kracht afnemen, is het antwoord op sommige vragen soms verbluffend helder te vinden is.

Namasté,

Jacqueline